വിരല് നോവുന്നത്
നിന്നെ കുറിക്കുമ്പോഴാണ്
മോഹം ഉള്‍ക്കടമെങ്കിലും
നിന്നെ പകര്‍ത്താന്‍
ഞാന്‍ അശക്തനാണ്
എന്റെ തൂലിക തോല്‍ക്കുന്നതും
നിനക്ക് മുന്നില്‍ മാത്രം
നിന്റെ അര്‍ത്ഥവ്യത്യാസങ്ങള്‍
അര്‍ത്ഥവിന്യാസങ്ങള്‍
അതീതമെന്‍ വാക്കുകള്‍ക്കെങ്കിലും
അനുസ്യൂതം തുടരട്ടെ
ഞാനെന്റെ കര്‍മ്മം
നിലാവാണെനിക്ക് നീ
കുടന്നയില്‍ കോരിയ
സങ്കല്‍പ്പത്തിന്‍ നിറനിലാവ്
അത് കുറിക്കുന്ന മാത്രയില്‍
നീ മാറുന്നു കാട്ടുതീയായ്
എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ
വിഴുങ്ങുന്നു...
ചിന്ത മുറ്റുമ്പോള്‍
നീയൊരു കടങ്കഥയാണ്
അല്ലാത്തപ്പോള്‍
വെറുമൊരു ചില്ലക്ഷരം
എന്റെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക്
അപ്രാപ്യയാകുമ്പോള്‍
തിരിച്ചറിയുന്നു
നീ എനിക്കാരാണെന്ന്
Dec 31, 2009
സ്വപ്നാടനങ്ങളില്‍..
ഉറക്കം ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നത്
ദുസ്വപ്നത്തിറെ കൈ പിടിച്ചാണ്
കറുപ്പിനും കാക്കിയ്ക്കുമിടയില്‍
ജയില്‍പ്പടിയ്ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നതാരോ
പ്രായമറിയില്ല
പര്‍ദ്ദ മുഖം മറച്ചിരുന്നു..
അരികില്‍ കിടത്തിയകന്നു
തുറിക്കുന്ന നോട്ടമെയ്യും
ശരീരത്തെ..
---------------------------
കറുപ്പില്‍ തെളിഞ്ഞത്
വിസ്താരമുറിയാന്
അവിടെ നീതിപീഠത്തിന്റെ
കാലൊടിഞ്ഞിരുന്നു
പൊയ്ക്കാല്‍ തന്നെ സുഖം
നാളുകളുടെ ആവര്‍ത്തനത്താല്‍
അത് ശീലമായിരിക്കുന്നു
നീതികന്യകയുടെ കണ്ണുകള്‍
മൂടിക്കെട്ടിയതാരാണ്?
താനേ കണ്കെട്ടഴിച്ച്
മുന്നിലെ പേക്കൂത്തുകളെ
വിമര്‍ശിക്കാന്‍
അവള്‍ക്കാവില്ലല്ലോ
മൌനം ഭൂഷണം തന്നെ
മരണം എത്തും വരെ
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്ക്
ഉത്തരം മുട്ടുമ്പോള്‍
എന്നുമാവശ്യമാണ്
രക്തസാക്ഷികളെ
മരണശേഷം മഹത്വപ്പെടുത്താന്‍
കവലസ്മാരകങ്ങളുയര്‍ത്താന്‍
വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ കൊഴുപ്പിക്കാന്‍
----------------------------------
പര്‍ദ്ദയിട്ടവള്‍ കരയുന്നില്ല
തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍
അതിശയോക്തിയില്ല
തുറിക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍
ആകാശം നോക്കുമ്പോള്‍
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകള്‍
അത് പൂട്ടി വെച്ചു
"നീയിനി കാണേണ്ടയോന്നും
എന്നെയും പിശാചു തിന്ന
നാടിനെയും"
കറുത്ത കോട്ടിട്ടു കാക്കകള്‍
വട്ടം പറന്നു
കൊത്തിപ്പറിക്കുകെന്നെയും
നിങ്ങളുടെ വിശപ്പ്‌ മാറട്ടെ
സ്വപ്നം മുറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തോന്നി
സ്വപ്നമായിരുന്നോ??
എനിക്കറിയില്ല,
മറുപടിയുടെ ബാധ്യതയില്‍ നിന്നും
ഞാനും രക്ഷപെടട്ടെ..
------------
ആത്മാവില്‍ ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞ
അമ്മയുടെ കണ്ണും
ഞരമ്പ്‌ വലിഞ്ഞ മകന്റെ മുഖവും
ദുസ്വപ്നത്തിറെ കൈ പിടിച്ചാണ്
കറുപ്പിനും കാക്കിയ്ക്കുമിടയില്‍
ജയില്‍പ്പടിയ്ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നതാരോ
പ്രായമറിയില്ല
പര്‍ദ്ദ മുഖം മറച്ചിരുന്നു..
അരികില്‍ കിടത്തിയകന്നു
തുറിക്കുന്ന നോട്ടമെയ്യും
ശരീരത്തെ..
---------------------------
കറുപ്പില്‍ തെളിഞ്ഞത്
വിസ്താരമുറിയാന്
അവിടെ നീതിപീഠത്തിന്റെ
കാലൊടിഞ്ഞിരുന്നു
പൊയ്ക്കാല്‍ തന്നെ സുഖം
നാളുകളുടെ ആവര്‍ത്തനത്താല്‍
അത് ശീലമായിരിക്കുന്നു
നീതികന്യകയുടെ കണ്ണുകള്‍
മൂടിക്കെട്ടിയതാരാണ്?
താനേ കണ്കെട്ടഴിച്ച്
മുന്നിലെ പേക്കൂത്തുകളെ
വിമര്‍ശിക്കാന്‍
അവള്‍ക്കാവില്ലല്ലോ
മൌനം ഭൂഷണം തന്നെ
മരണം എത്തും വരെ
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്‍ക്ക്
ഉത്തരം മുട്ടുമ്പോള്‍
എന്നുമാവശ്യമാണ്
രക്തസാക്ഷികളെ
മരണശേഷം മഹത്വപ്പെടുത്താന്‍
കവലസ്മാരകങ്ങളുയര്‍ത്താന്‍
വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ കൊഴുപ്പിക്കാന്‍
----------------------------------
പര്‍ദ്ദയിട്ടവള്‍ കരയുന്നില്ല
തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍
അതിശയോക്തിയില്ല
തുറിക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍
ആകാശം നോക്കുമ്പോള്‍
വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകള്‍
അത് പൂട്ടി വെച്ചു
"നീയിനി കാണേണ്ടയോന്നും
എന്നെയും പിശാചു തിന്ന
നാടിനെയും"
കറുത്ത കോട്ടിട്ടു കാക്കകള്‍
വട്ടം പറന്നു
കൊത്തിപ്പറിക്കുകെന്നെയും
നിങ്ങളുടെ വിശപ്പ്‌ മാറട്ടെ
സ്വപ്നം മുറിഞ്ഞപ്പോള്‍ തോന്നി
സ്വപ്നമായിരുന്നോ??
എനിക്കറിയില്ല,
മറുപടിയുടെ ബാധ്യതയില്‍ നിന്നും
ഞാനും രക്ഷപെടട്ടെ..
------------
ആത്മാവില്‍ ഇലകള്‍ കൊഴിഞ്ഞ
അമ്മയുടെ കണ്ണും
ഞരമ്പ്‌ വലിഞ്ഞ മകന്റെ മുഖവും
Dec 30, 2009
ഇത് പുത്രധര്‍മ്മം!!
ജീവനിവിടെ തുടിക്കും മുമ്പേ
നീയെന്നെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചു .
യുഗപ്പിറവിയില്‍
നോവിന്റെ മേല്‍സ്ഥായിയില്‍
ഞാന്‍ ജനിച്ചു.
അക്ഷരങ്ങളാല്‍ തൊട്ടിലുകെട്ടി
കവിതകള്‍ ചൊല്ലി എന്നെയുറക്കി
കൈ പിടിച്ചെഴുതിച്ചു നിറവുകള്‍
മുലപ്പാലിനൊപ്പം ചുരത്തി ,
ചക്രവാളത്തിന്റെ സൌന്ദര്യം
മയില്‍പ്പീലിയുടെ പ്രണയം
നെല്ക്കതിരിന്റെ മുദ്രകള്‍
എല്ലാം ..
ഒക്കെയും ഊറ്റിയെടുത്തെഴുതവേ
അമ്മേ നീ നി൪വൃതിയിലായിരുന്നു .
പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ ഏതോ
സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകിലായിരുന്നു
ഒടുവില്‍ നിന്റെ കൊമ്പില്‍നിന്നും
നൈര്‍മല്യത്തിന്റെ അവസാന
പൂവും അടര്‍ന്നുവീണു
നാളുകളുടെ ദുരിതത്തിനിപ്പുറം
അമ്മേ നീ മുറിവേറ്റിരിക്കുന്നു
രക്തം വാര്‍ന്നൊഴുകുമ്പോള്‍
തൊലിയ്ക്കിടയില്‍ മാംസം തെളിയുന്നു .
നീ കേള്‍ക്കുന്നത്
മടിക്കുത്തഴിഞ്ഞവളുടെ നിലവിളിയാണ്
ഒട്ടിയ വയറിന്റെ തേങ്ങലാണ്
കൊലക്കത്തിയുടെ ശബ്ദമാണ്
തെരുവിന്റെ അലര്‍ച്ചയാണ്
പിഴച്ച നാടിന്‍ ഞരക്കമാണ്
ആര്‍ക്കുണ്ട് നേരം നിനക്ക് കൂട്ടിരിക്കാന്‍
കവിതയായ് നിറയാന്‍
അക്ഷരങ്ങളുടെ ഊന്നുവടി നല്‍കാന്‍
എല്ലാവരും തിരക്കിലാണ്
പച്ചപ്പിലേക്ക് വിരല് ചൂണ്ടവേ
വിരല്‍ത്തുമ്പു പൊള്ളുന്നു
നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോള്‍
കണ്ണ് പുകയുന്നു
മഴ മനസിനെ തഴുകിയില്ല
തൊലിപ്പുറത്ത് വിഷമായ്‌ കുമിഞ്ഞു
മരണവേദനയില്‍ പുളയുമ്പോഴും
അമ്മേ നീ നിശബ്ദയാകുന്നു
ഇനി മൌനം വെടിയുക
ഒന്നലറിക്കരയുക
അതില്‍ ദഹിക്കട്ടെ പുതിയമുഖങ്ങള്‍
അല്ലെങ്കില്‍ നല്‍കുക
നിന്‍ നോവുനിറച്ചൊരു തൂലിക
എഴുതാം വിരലൊടിയുംവരെ
തിരിച്ചുനല്‍കാം നഷ്ടകാലങ്ങള്‍
ഒരു മാത്രയെങ്കിലും...
ഏറ്റുവാങ്ങുക- ഇത് പുത്രധര്‍മ്മം!!
നീയെന്നെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ചു .
യുഗപ്പിറവിയില്‍
നോവിന്റെ മേല്‍സ്ഥായിയില്‍
ഞാന്‍ ജനിച്ചു.
അക്ഷരങ്ങളാല്‍ തൊട്ടിലുകെട്ടി
കവിതകള്‍ ചൊല്ലി എന്നെയുറക്കി
കൈ പിടിച്ചെഴുതിച്ചു നിറവുകള്‍
മുലപ്പാലിനൊപ്പം ചുരത്തി ,
ചക്രവാളത്തിന്റെ സൌന്ദര്യം
മയില്‍പ്പീലിയുടെ പ്രണയം
നെല്ക്കതിരിന്റെ മുദ്രകള്‍
എല്ലാം ..
ഒക്കെയും ഊറ്റിയെടുത്തെഴുതവേ
അമ്മേ നീ നി൪വൃതിയിലായിരുന്നു .
പാതിയടഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ ഏതോ
സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകിലായിരുന്നു
ഒടുവില്‍ നിന്റെ കൊമ്പില്‍നിന്നും
നൈര്‍മല്യത്തിന്റെ അവസാന
പൂവും അടര്‍ന്നുവീണു
നാളുകളുടെ ദുരിതത്തിനിപ്പുറം
അമ്മേ നീ മുറിവേറ്റിരിക്കുന്നു
രക്തം വാര്‍ന്നൊഴുകുമ്പോള്‍
തൊലിയ്ക്കിടയില്‍ മാംസം തെളിയുന്നു .
നീ കേള്‍ക്കുന്നത്
മടിക്കുത്തഴിഞ്ഞവളുടെ നിലവിളിയാണ്
ഒട്ടിയ വയറിന്റെ തേങ്ങലാണ്
കൊലക്കത്തിയുടെ ശബ്ദമാണ്
തെരുവിന്റെ അലര്‍ച്ചയാണ്
പിഴച്ച നാടിന്‍ ഞരക്കമാണ്
ആര്‍ക്കുണ്ട് നേരം നിനക്ക് കൂട്ടിരിക്കാന്‍
കവിതയായ് നിറയാന്‍
അക്ഷരങ്ങളുടെ ഊന്നുവടി നല്‍കാന്‍
എല്ലാവരും തിരക്കിലാണ്
പച്ചപ്പിലേക്ക് വിരല് ചൂണ്ടവേ
വിരല്‍ത്തുമ്പു പൊള്ളുന്നു
നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോള്‍
കണ്ണ് പുകയുന്നു
മഴ മനസിനെ തഴുകിയില്ല
തൊലിപ്പുറത്ത് വിഷമായ്‌ കുമിഞ്ഞു
മരണവേദനയില്‍ പുളയുമ്പോഴും
അമ്മേ നീ നിശബ്ദയാകുന്നു
ഇനി മൌനം വെടിയുക
ഒന്നലറിക്കരയുക
അതില്‍ ദഹിക്കട്ടെ പുതിയമുഖങ്ങള്‍
അല്ലെങ്കില്‍ നല്‍കുക
നിന്‍ നോവുനിറച്ചൊരു തൂലിക
എഴുതാം വിരലൊടിയുംവരെ
തിരിച്ചുനല്‍കാം നഷ്ടകാലങ്ങള്‍
ഒരു മാത്രയെങ്കിലും...
ഏറ്റുവാങ്ങുക- ഇത് പുത്രധര്‍മ്മം!!
Dec 26, 2009
മകന് വേണ്ടി....
ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങളില്‍
തനിച്ചായപ്പോള്‍
ബന്ധങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പില്‍
അനാഥമായപ്പോള്‍
ജന്മത്തിന്റെ തീക്കനലുകള്‍
നെടുവീര്‍പ്പിലൊതുക്കി
ഈ പടിക്കെട്ട് കയറി വന്നു
ചുറ്റും ചൂഴ്ന്നു നിന്ന
കണ്ണുകളില്‍
അപരിചിതത്വം
ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
എനിക്കും മുന്‍പേ
ഇവിടെ ചേക്കേറിയവര്‍..
നോട്ടങ്ങളില്‍ സ്നേഹമോ
സമാനദുഃഖത്തിന്റെ
സഹതാപമോ..
അതോ, നശിച്ച തലമുറകളെ
സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ കുറ്റബോധമോ
ഓരോ നാവിനുമുണ്ടാവും
എന്നെപ്പോലെ ഓരോ കഥകള്‍
ജീവിതത്തിനു
ഭാരമേറിയപ്പോള്‍
ഒഴിവാക്കാനെളുപ്പം
ഒറ്റമുറിയിലെ വരിഞ്ഞ
കട്ടിലായിരുന്നു
അതിലാണ് അവനെ-
പ്രസവിച്ചതും പാലൂട്ടിയതും
കാലത്തിന്റെ
ക്ലാവുപിടിക്കലില്‍
എന്റെ തൊലിയിലും
ചുളിവുകള്‍ വീണു
കുഴമ്പിന്റെ മണം
അവന്റെ ഇരുനിലവീടിനെ
ഗ്രസിച്ചപ്പോള്‍
നാമജപം മരുമകള്‍ക്ക്
തല വേദന യപ്പോള്‍
ഇതായിരുന്നു ഉചിതം
ഇവിടേക്കും വരും മുന്‍പ്
ഒന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
അപേക്ഷാ ഫോമില്‍
ഒപ്പ് വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ നിന്റെ
കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
ഇവിടെ എന്നെയും-
വിട്ടുപോവുമ്പോള്‍
വെറുതെയെങ്കിലും
പിന്തിരിഞ്ഞെങ്കില്‍..
അല്ലെങ്കിലെന്തിന് ഒരു
പേക്കിനാവ് പോല്‍ മറയട്ടെ
പേറ്റുനോവും
പകര്‍ന്ന മുലപ്പാലും
എന്റെ നരച്ച കണ്ണുകളില്‍
നനവ്‌ പടര്‍ന്നിരുന്നു
ഹൃദയത്തെ,
നര ബാധിക്കില്ലല്ലോ
തനിച്ചായപ്പോള്‍
ബന്ധങ്ങളുടെ കണക്കെടുപ്പില്‍
അനാഥമായപ്പോള്‍
ജന്മത്തിന്റെ തീക്കനലുകള്‍
നെടുവീര്‍പ്പിലൊതുക്കി
ഈ പടിക്കെട്ട് കയറി വന്നു
ചുറ്റും ചൂഴ്ന്നു നിന്ന
കണ്ണുകളില്‍
അപരിചിതത്വം
ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
എനിക്കും മുന്‍പേ
ഇവിടെ ചേക്കേറിയവര്‍..
നോട്ടങ്ങളില്‍ സ്നേഹമോ
സമാനദുഃഖത്തിന്റെ
സഹതാപമോ..
അതോ, നശിച്ച തലമുറകളെ
സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ കുറ്റബോധമോ
ഓരോ നാവിനുമുണ്ടാവും
എന്നെപ്പോലെ ഓരോ കഥകള്‍
ജീവിതത്തിനു
ഭാരമേറിയപ്പോള്‍
ഒഴിവാക്കാനെളുപ്പം
ഒറ്റമുറിയിലെ വരിഞ്ഞ
കട്ടിലായിരുന്നു
അതിലാണ് അവനെ-
പ്രസവിച്ചതും പാലൂട്ടിയതും
കാലത്തിന്റെ
ക്ലാവുപിടിക്കലില്‍
എന്റെ തൊലിയിലും
ചുളിവുകള്‍ വീണു
കുഴമ്പിന്റെ മണം
അവന്റെ ഇരുനിലവീടിനെ
ഗ്രസിച്ചപ്പോള്‍
നാമജപം മരുമകള്‍ക്ക്
തല വേദന യപ്പോള്‍
ഇതായിരുന്നു ഉചിതം
ഇവിടേക്കും വരും മുന്‍പ്
ഒന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
അപേക്ഷാ ഫോമില്‍
ഒപ്പ് വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ നിന്റെ
കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍
ഇവിടെ എന്നെയും-
വിട്ടുപോവുമ്പോള്‍
വെറുതെയെങ്കിലും
പിന്തിരിഞ്ഞെങ്കില്‍..
അല്ലെങ്കിലെന്തിന് ഒരു
പേക്കിനാവ് പോല്‍ മറയട്ടെ
പേറ്റുനോവും
പകര്‍ന്ന മുലപ്പാലും
എന്റെ നരച്ച കണ്ണുകളില്‍
നനവ്‌ പടര്‍ന്നിരുന്നു
ഹൃദയത്തെ,
നര ബാധിക്കില്ലല്ലോ
Subscribe to:
Posts (Atom)